Ξεκίνησα με όρεξη να βοηθώ ανθρώπους
Με του Χριστού τη φώτιση θα έβρισκα τους τρόπους.

Στον δρόμο μου συνάντησα ανηφοριές και κρίσεις,
Μα πάντοτε η Χάρις Του μου έβρισκε τις λύσεις.

Ήξερα μέσα μου βαθιά πως είχα μάνα Παναγιά να σκέπει τη ζωή μου
Φωτιά και έμπνευση θερμή
Άναβε στην ψυχή μου.

Είχα πιστό Πνευματικό κι έναν Ηγούμενο Χρυσό, γεμάτους με σοφία
Με οδηγούσανε σωστά μέσα στου κόσμου τα στενά,
Μεγάλη ευλογία

Στόχους επέτυχα πολλούς,
Γνώρισα τόπους και λαούς,
Μοιράζοντας ελπίδα.

Τον τρόμο κι αν αντίκρισα,
Ποτέ μου δεν ελύγισα.
Ρίσκαρα τη ζωή μου
Και οι Άγιοι της πίστης μου,
Δόξα και δύναμή μου.

Με Παναγιά για φυλαχτό
πάνω στο κράνος τον Σταυρό
Ασπίδα είχα τον Χριστό
Και όπλο το όνειρό μου.

Ένα ποτέ δεν μπόρεσα να καταπολεμήσω,
Όσο κι αν το προσπάθησα να τ’ αντιμετωπίσω.

Όσο κι αν εσυγχώρεσα και έκλεινα τα μάτια,
Πάντα μπροστά μου έβρισκα του φθόνου τα σημάδια.

Ξέρει μονάχα να ζητά ο φθόνος και ζηλεύει
Δεν ξέρει να μοιράζεται και ν’ αγαπά δεν θέλει.

Την αφθονία του κακού
Και μισαλλοδοξίας
Έχει για πάντα συνεργό
Πηγή της αδικίας.

Θέλει αυτός να κυβερνά τον κόσμο των ανθρώπων,
για να τους έχει σκλάβους του,
Χωρίς να έχουν λόγον.

Τυφλούς για να μην βλέπουνε το φως της Αληθείας
Κωφούς να μην ακούουνε τους ήχους της καρδίας.

Δως μου, Θεέ μου, δύναμη τον φθόνο να νικήσω
κι από την ανθρωπότητα τη φήμη του να σβήσω.

Θέλω με την αγάπη Σου τα πάθη του να πάρω
τον δράκο του εγωισμού μες το κλουβί να βάλω.

Γλύτωσέ μας, Παράκλητε, που τα δεινά του πόνου.
Λύτρωσε τους ανθρώπους σου που τα δεσμά του φθόνου!

Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής, Ησαΐας